Dutch Blog: All you need is money

 In het land der commerciële vuiligheid is emotainment wellicht de smerigste vorm van televisie. Productiebedrijven van programma's zoals "All you need is love" verdienen bakken vol goud met andermans emoties of problemen. Het knappe is, dat ze het zodanig in beeld brengen alsof het lijkt dat ze om mensen geven.

Jo Luijten

Het hoofdingrediënt van een emotainment-productie is een zielige kandidaat,  bijvoorbeeld een arme jongevrouw met een nog armere vriend die in het buitenland woont. Het jonge stel wil graag Kerstmis samen doorbrengen, maar hun financiële situatie laat het niet toe.

Na enig redactiewerk kan de uitzending beginnen. Wij zien de presentator op de werkvloer van een postbedrijf rondwandelen. Aan de lopende band staat een jongevrouw met korte geblondeerde stekeltjes, een soort Hennie Vrienten, maar dan eentje met twee X-chromosomen.
Zij ziet de presentator aanvankelijk niet, omdat zij diep geconcentreerd in een rap tempo de lopende band vult met pakketjes. Dan ziet zij hem. Zij schrikt. De presentator vraagt aan haar: "Ben jij Truus?" Truus kijkt hem stomverbaasd aan en knikt.

"Wil jij met mij meegaan, Truus? Ik heb een verrassing voor je!"
Truus wil even met haar hufterige baas overleggen of zij toestemming krijgt, maar de presentator zegt: "Niet nodig. Wij hebben alles al geregeld, hahaha!"
Deze beelden blijken eerder opgenomen. In een grote studio zien wij Truus op een bank zitten met de presentator. Een luid applaus galmt en we zien nu een tribune in beeld.

De presentator stelt haar diverse vragen waar hij de antwoorden al vier weken op weet. Dat heeft de redactie namelijk uitgezocht door diverse familieleden en kennissen op te bellen. Het zijn vooral vragen die zoveel mogelijk emoties oproepen, zoals "Ken je toevallig iemand in Spanje? Ook in Salou?", "Hoe lang heb je hem niet gezien?" of "Ben je wel eens verdrietig?". Na een paar vragen huilt zij tot de verbazing van de regisseur nog steeds niet. Elke seconde kunnen er kijkers afhaken en dat is niet goed voor de inkomsten van de commerciële zender. Daarop wordt besloten dat het tijd is voor de ontmoeting. "Ontmoeting! Nu!" ontvangt de presentator in zijn oortje.
"Weet je wie hier is?" vraagt de presentator.
Zij zegt verlegen: "Ik geloof het wel..."
"Juist!" zegt de presentator lachend, waarop de zaal hard lacht.

Dan komt haar Spaanse geliefde vanaf een gang het hoekje omlopen. Hij is al een tijdje aan het lopen, maar dat is niet in beeld verschenen, want ze hadden een buffer nodig. De ontmoeting, die ze in slowmotion in beeld willen brengen, wisselen ze af met wandelbeelden in volle snelheid. Het is immers een live-programma. Bij de langverwachte omhelzing zet de geluidsman het schuifje met romantische muziek open: 'Close to you' van The Carpenters.

Een cameraman gaat een paar meter voor het stel staan om de omhelzing en de zoen goed in beeld te brengen. Hij loopt in een cirkel om het stel heen. De steadycam zorgt ervoor dat in een sierlijke zwaai het stel van elke kant getoond wordt. Vanuit het redactiehok roept een nerveuze regisseur: "Nu! Nu! Zoem nu in op haar gezicht! Ze gaat huilen! Niet camera 1, idioot! Camera 2! Nu, verdomme!"
Hij had gelijk. Een dikke traan rolt over het wang van de dame. Er is ook gekozen voor bewegende studiolampen, zodat de tranen extra goed in beeld komen. Een lensflare doet het altijd goed. Een overlay met vuurwerk had eigenlijk in beeld moeten verschijnen, maar de Mac is vastgelopen. "Pokkeding!" roept Klaas van de techniek." Klaas van de techniek steekt de middelvinger uit naar Erik, die de Mac besteld heeft. Erik grijnst.

In de tussentijd houdt een stagiaire de tribune goed in de gaten. Met een joystick kan zij het gezicht van iedere bezoeker in beeld brengen. Een mevrouw op leeftijd die vooraan zit, pinkt een traantje weg. In de regiekamer verschijnt dit op een van de schermen. "Zaalcam! HOD! Fucking HOD!" roept de regisseur in paniek. HOD is een afkorting voor Huilende Oude Doos, televisiejargon. De beelden van het stel worden even afgewisseld met de oude huilende vrouw. Zien huilen doet immers huilen.

Terwijl het stel huilend aan het knuffelen is, geeft de presentator beide partners een paternalistisch schouderklopje.
"Zijn jullie blij?" vraagt hij met een Prodent-lach. Het stel knikt.
"Weten jullie wie ook blij zijn?" vraagt hij, nu aan de kijkers thuis. Dan volgt het antwoord: "De mensen in de Hermansstraat in Roggel die meegedaan hebben met de Bingo Jackpot Loterij, want zij winnen de megaprijs! GEFELICITEEEEEEEEEEEEEEEERD!"