Dutch blog: Klaagcultuur

Nederlanders klagen over van alles en nog wat. 

Veel dingen vinden we in andere landen beter. Met name wat betreft het weer ("'t Is weer niks vandaag"), het verkeer ("Urenlang in de file gestaan") en de cultuur ("Zo bot en onbeschoft") lijkt het in de landen waar de Nederlander zojuist op vakantie is geweest allemaal beter te zijn. 
 

Zijn ze op safari geweest in Kenia, kun je ervan op aan dat Nederlanders iets zullen zeggen als: "Die mensen hebben daar niks, alleen een hutje van stro, maar ze lachen toch zoveel. Daar kunnen wij nog wat van leren." Dit soort uitspraken probeer ik overigens zelf te bestrijden door wat meer over het verderfelijke gebruik van clichés te klagen, maar dat terzijde.
 

Mensen in andere landen lachen niet alleen meer voor hun hutje, ze leven ook altijd veel meer met de dag, genieten daardoor meer van het leven en zijn veel gastvrijer dan de Nederlanders die in hun land op vakantie zijn. Nederlanders beklagen zich zodoende over het feit dat Nederlanders, zijzelf dus, zulke gestreste klootzakken zijn.
 

Maar de klacht der klachten komt toch wel van de Nederlanders die klagen dat Nederlanders zoveel klagen. Dat valt Nederlanders namelijk in het buitenland ook op, dat zijzelf van zulke zeikerds zijn: "Je bent de grens nog niet over of het gezeur begint alweer. Nederlanders lopen altijd zó te klagen." Je zou als zo iemand kunnen denken: een betere wereld begint bij jezelf. Als je het dan toch zo vervelend vindt dat iedereen zo klaagt, stop er dan in ieder geval zelf mee. In plaats daarvan loopt men te klagen over het klagen, waardoor de klaagcultuur transformeert tot een soort baboesjka met klompen aan. 

Ik betwijfel altijd of mensen die dergelijke uitspraken bezigen weleens langer dan drie weken zijn verbleven in een land waar zij de taal konden verstaan. 

In ieder land waar ik dat tot nog toe gedaan heb, bleek dat de mensen ook in het buitenland klagen over het weer ("Pfff, wat een hitte"), het verkeer ("Iedereen rijdt hier maar kriskras door elkaar heen, niemand heeft respect voor de verkeersregels") en de regering ("Die doet niets"). Ze kunnen erbij lachen tot ze neervallen of voor een strooien hutje zitten tot ze een ons wegen, maar de inhoud van het geklaag blijft hetzelfde.

Echter hoorde ik daar nooit iemand klagen over het feit dat ze klagen - en waarom zouden ze ook, het is een gezellige bezigheid die de onderlinge banden versterkt. Wel was er hier en daar een klacht over de eigen cultuur, zoals: "Mijn volk kijkt nooit ver in de toekomst, zij denken nooit vooruit, plannen niets voor morgen. Zo kun je nooit een stabiele toekomst opbouwen, zoals ze dat in jouw land kunnen." 
 

Zo zie je maar, je moet een gestreste klootzak zijn die niet bij de dag leeft, maar dan heb je ook wat, in de ogen van anderen dan.